ବହୁ ପୂର୍ବରୁ, ଏକ ଗାଁରେ ରାମ ନାମକ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ରହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବୟସ ପ୍ରାୟ ଷାଠିଏ ବର୍ଷ, କିନ୍ତୁ ସେ ଚାଳିଶ ବର୍ଷର ପୁରୁଷ ଅପେକ୍ଷା ସୁସ୍ଥ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ରହସ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କଦାପି କିଛି କହୁନଥିଲେ। ଦିନେ ରାଜା ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ରହସ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ।
ରାଜା ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତଚରମାନଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ନଜର ରଖିବାକୁ କହିଲେ। ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ଛଦ୍ମବେଶରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନଜର ରଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପରଦିନ ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ସକାଳୁ ଉଠି ବାହାରକୁ ଯିବାର ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପିଛା କଲେ। ରାମ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲୁଥିଲେ, କିଛି ଦୂର ଚାଲିବା ପରେ ସେ ଏକ ପାହାଡ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ହଠାତ୍ ଗୁପ୍ତଚରମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ ରାମ ଫେରିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ମୁଠିରେ କିଛି ଛୋଟ ଫଳ ଧରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖାଉଥିଲେ। ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ଅନୁମାନ କଲେ ଯେ ବୋଧହୁଏ ଏହି ରହସ୍ୟମୟ ଫଳ ଖାଇବା ଦ୍ଵାରା ରାମ ଏତେ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି।
ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ରାଜଦରବାରକୁ ଯାଇ ପୁରା କାହାଣୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ରାଜା ସେହି ପାହାଡକୁ ଯାଇ ସେହି ଫଳ ଖୋଜିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ବହୁତ ଖୋଜିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ କୌଣସି ଅସାଧାରଣ ଫଳ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ଶେଷରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ରାଜା ରାମଙ୍କୁ ରାଜଦରବାରରେ ହାଜର ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।
ରାଜା – ରାମ, ଏହି ବୟସରେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଭଲ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦେଖି ଆମେ ଖୁସି, ମୋତେ କୁହ, ତୁମର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ରହସ୍ୟ କ’ଣ?
ରାମ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରିବା ପରେ କହିଲେ, ମହାରାଜ, ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ପାହାଡକୁ ଯାଇ ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ଫଳ ଖାଏ, ତାହା ମୋର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ରହସ୍ୟ।
ଠିକ୍ ଅଛି, ଚାଲ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ନେଇଯାଅ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଫଳ କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଛୁକ ବୋଲି ରାଜା କହିଲେ।
ସମସ୍ତେ ପାହାଡ ଆଡକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ରାମ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ କୋଳି ଗଛକୁ ପାଖକୁ ନେଲେ ଏବଂ ଏହାର ଫଳ ଦେଖାଇଲେ କହିଲେ, ହୁଜୁର୍, ଏହା ହେଉଛି ସେହି ଫଳ ଯାହା ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଖାଏ।
ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ଭାବୁଛ ଯେ ଆମେ ମୂର୍ଖ, ପ୍ରତିଦିନ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଏହି ଫଳ ଖାଇଥା’ନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ସମସ୍ତେ ତୁମ ପରି ସୁସ୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି?”
ରାମ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ଯେଉଁ ଫଳ ପ୍ରତିଦିନ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଖାଉଛନ୍ତି, ତାହା ହେଉଛି ସାଧାରଣ ଫଳ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଖାଉଥିବା ଫଳ କେବଳ ସାଧାରଣ ଫଳ ନୁହେଁ … ଏହା ମୋର ପରିଶ୍ରମର ଫଳ। ଏହାକୁ ଖାଇବା ପାଇଁ, ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ 10 ମାଇଲ୍ ଚାଲିଥାଏ, ଯାହା ମୋ ଶରୀରକୁ ଏକ ଭଲ ବ୍ୟାୟାମ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସକାଳର ସ୍ଵଚ୍ଛ ପବନ ମୋ ପାଇଁ ଔଷଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ। ଏହା ହେଉଛି ମୋର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ରହସ୍ୟ।
ରାଜା ରାମ କଥା ବୁଝିପାରିଲେ, ସେ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଶାରୀରିକ ପରିଶ୍ରମ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଆଜି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଆମ ଜୀବନକୁ ଅତି ସହଜ କରିଦେଇଛି, ପୂର୍ବରୁ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଛୋଟ ଏବଂ ବଡ କାମ ପାଇଁ ଘରୁ ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ପଡୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆମେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଘରେ ବସି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁ। ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସାମାନ୍ୟ ଶାରୀରିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ଏବଂ ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଆମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି। ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଯତ୍ନ ନେବା ଏବଂ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ଶାରୀରିକ ପରିଶ୍ରମକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଜରୁରୀ ଅଟେ।